De Aangebrande spanner is een nachtvlinder die in twee generaties per jaar vliegt, van april tot augustus. Kenmerkend zijn de witachtige vleugels met brede, zwarte dwarsbanden. De rups leeft op de wilde kardinaalsmuts en overwintert als pop. In Nederland is de soort algemeen en niet bedreigd.
De aardhommel (Bombus terrestris) in een insect uit de familie van de bijen en de hommels (Apidae). Hij komt in alle landschapstypen voor, maar is minder talrijk in venen en moerassen omdat de grond daar vaak te vochtig is om te nestelen. Deze soort komt ook wat minder algemeen voor in zeer gesloten landschapstypen.
De akkerhommel (Bombus pascuorum) is een hommel en behoort tot de familie van de bijen en de hommels (Apidae). Hij komt in heel Europa en in Noord-Azië, tot aan de Stille Oceaan, voor. In Nederland is het de meest algemene en wijdverspreide bijensoort. Ze komen voor tot op een hoogte van 1700 meter.
De argusvlinder komt in Nederland nog maar op enkele plekken voor, vooral in Zuid-Limburg. Ook in kustgebieden, zoals de duinen van Zeeland en Zuid-Holland, kun je deze vlinder nog aantreffen. In Friesland en de kop van Overijssel worden ook nog kleine populaties gemeld.
De atalanta is een opvallende vlinder met een wereldwijde verspreiding, vooral in gematigde klimaten. Deze trekvlinder migreert jaarlijks tussen Zuid- en Noord-Europa en gedijt in diverse habitats, zoals tuinen en bossen. De rupsen voeden zich voornamelijk met brandnetels. De soort is niet bedreigd en vertoont adaptief gedrag.
De azuurwaterjuffer (Coenagrion puella) is een juffer uit de familie van de waterjuffers (Coenagrionidae). Hij kan in heel Nederland worden aangetroffen, maar is vooral talrijk op de hoge zandgronden. De habitat bestaat uit allerlei stilstaande en zwakstromende watertypen met een zandbodem.
De basterdzandloopkever komt in Europa voor tot aan het noorden van Finland, het midden van Zweden en het zuiden van Noorwegen. In het oosten strekt het verspreidingsgebied zich uit over Klein-Azië en de Kaukasus tot aan Siberië.
De bessenschildwants kent een Palearctische verspreiding. Het leefgebied strekt zich uit van Europa tot Zuid- en Oost-Azië.
In Nederland is het een algemene soort die vooral te vinden is op kruidachtige planten als sleedoorn en leden van de rozenfamilie.
De blauwe breedscheenjuffer is 35-37 mm lang. De poten zijn licht van kleur en hebben brede schenen met aan de buitenkant een zwarte lengtestreep. De kop heeft twee lichte dwarsstrepen.
De blauwe glazenmaker is een van de meest voorkomende en wijdverspreide libellen in Europa. Het leefgebied bestrijkt een groot deel van Europa, van Schotland en Zuid-Scandinavië tot Italië en de noordelijke Balkan in het zuiden.
De blauwvleugelsprinkhaan is een middelgrote sprinkhaan. Mannetjes zijn 13 en 23 mm lang en vrouwtjes 20 en 29 mm. De borstkas is krachtig en het achterlijf is relatief slank. Ze hebben lange, smalle vleugels en korte, krachtige springpoten.
De blinde bij (Eristalis tenax) is een tweevleugelig insect uit de familie van de zweefvliegen (Syrphidae). Hij komt in uiteenlopende biotopen voor. De larven leven in waterige milieus met zeer veel organisch materiaal, zowel dierlijk als plantaardig, en kunnen zich zelfs in mest ontwikkelen.
De bloedrode heidelibel (Sympetrum sanguineum) is een libel uit de familie van de korenbouten (Libellulidae). In Nederland komen ze overal voor. Alleen in de zeekleigebieden is de soort schaarser, met name in de kop van Noord-Holland.
Het bont zandoogje (Pararge aegeria) is een dagvlinder uit de familie van aurelia’s (Nymphalidae). De vlinders hebben een voorkeur voor zonnige open plekjes, zoals bospaden, kapvlakten of randen van bossen en struwelen. De hoogste dichtheden worden gevonden langs (bos)randen bij vochtige heidevelden.
De boomhommel heeft een korte snuit en een ronde kop. Het borststuk is meestal egaal gemberkleurig, maar er zijn ook exemplaren met een donkerder of zwart borststuk. Het achterlijf is bedekt met zwart haar en het uiteinde is wit.
De bosbeekjuffer komt in heel Europa voor, met uitzondering van het zuidwesten van het Iberisch Schiereiland, de Balearen en IJsland. In het noorden strekt het leefgebied zich uit tot aan de Noordelijke IJszee.
De bosbijvlieg is een middelgrote vlieg die in Nederland van april tot oktober vliegt. Het insect voedt zich met nectar en stuifmeel en is daardoor een belangrijke bestuiver. De larve leeft in vervuild water en eet rottend materiaal. Hoewel de vlieg vrij algemeen is in Nederland, is deze toch als ‘Gevoelig’ opgenomen op de Rode Lijst van 2024, wat extra beheer van zijn leefgebieden vereist.
Het boswitje, een uiterst zeldzame vlindersoort in Nederland, komt verspreid voor in Europa en Azië, met een voorkeur voor open, voedselarme habitats. De volwassen vlinder voedt zich met nectar en is afhankelijk van specifieke waardplanten voor het leggen van eitjes. Bescherming van zijn leefgebied is cruciaal vanwege populatiedaling.
De boszandoog is een middelgrote vlinder die voorkomt in vochtige bossen van Europa en Azië, voornamelijk in China en Japan. In Nederland is hij uiterst zeldzaam, met slechts één waarneming uit 1866. De soort is bedreigd door habitatverlies en versnippering, wat leidt tot afname van populaties en een sterke beschermingsbehoefte.
Botanophila fugax is een vliegensoort uit de familie van de bloemvliegen (Anthomyiidae). De Botanophila fugax leeft in verschillende habitats, maar meestal op diverse goed begroeide en bloemrijke plaatsen, vooral in de buurt van boerenwormkruid (Tanacetum vulgare) en vlierbes (Sambucus sp.).
De broekbijvlieg is een zeldzame zweefvlieg die sterk op een bij lijkt. Het volwassen insect leeft van nectar en stuifmeel en vliegt van mei tot oktober. De larven ontwikkelen zich in organisch rijk water. In Nederland is de soort pas sinds 2017 bekend en blijft zij schaars.
Het bruin dikkopje komt in heel Europa voor, behalve in het uiterste noorden, en in bijna heel Azië. Ze leven op zonnige, droge locaties met bloemrijke vegetatie, op droog grasland en op intensief bewerkte weilanden. Vanaf ongeveer 1960 komt deze vlinder alleen nog in Zuid-Limburg voor in nog slechts een paar kalkgraslandjes.
Het bruin zandoogje heeft een voorvleugellengte van ongeveer 21 tot 28 millimeter. Het mannetje is overwegend donkerbruin van kleur, met een opvallende zwarte oogvlek in de vleugelpunt van de voorvleugel, vaak met een witte stip in het midden.
De bruine eikenpage heeft een elegante en bescheiden uitstraling. De vleugels zijn overwegend bruin, met bij het vrouwtje opvallende oranje vlekken op de bovenkant van de voorvleugels. De onderzijde van de achtervleugels toont een rij oranje vlekken met zwarte randen, en een subtiele witte streep die golvend door het vleugeloppervlak loopt.
