Woordenlijst

Het Palearctisch gebied of Palearctis is in de biogeografie de aaneengesloten landmassa, met de dicht bij de kust liggende eilanden, die grofweg geheel Europa, Noord-Afrika, het Midden-Oosten en Noord-, Centraal- en Oost-Azië omvat. Het strekt zich uit van west naar oost van Groot-Brittannië en Noord-Afrika tot aan Japan, en van noord naar zuid van Siberië en Scandinavië tot ongeveer de Sahara en de Himalaya. 

Bron: Palearctisch gebied. (2020, januari 15). Wikipedia, de vrije encyclopedie. Opgehaald 11:18, mei 14, 2022 van  https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Palearctisch_gebied&oldid=55453096.

Een pappus is de omgevormde kelk van veel composieten en bestaat uit fijne haren, schubjes of borstels die boven op het vruchtje staan. Hij werkt als een zweef- of grijpmiddel en helpt de vrucht — vaak een achene — zich efficiënt door de wind of via dieren te verspreiden.

Parasitoïden zijn organismen die voor hun ontwikkeling op een gastheer moeten leven en die gastheer uiteindelijk doden. Het criterium dat een parasiet onderscheidt van een parasitoïde is dat de gastheer bij een parasitoïde uiteindelijk aan de interactie doodgaat en bij de parasiet niet.

Bron: Parasitoïde. (2023, januari 24). Wikipedia, de vrije encyclopedie. Opgehaald 12:07, oktober 25, 2023 van https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Parasito%C3%AFde&oldid=63710695.

Een peridium is de beschermende laag om het sporendragende orgaan bij vele soorten schimmels. De schimmels die onder andere tot de Phallaceae (stinkzwammen), Lycoperdaceae (stuifzwammen), aardsterren, Hymenogastrales, Puccinia en Uromyces behoren vormen een peridium.

Bron: Peridium. (2023, augustus 24). Wikipedia, de vrije encyclopedie. Opgehaald 13:33, november 21, 2023 van https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Peridium&oldid=65410386.

Een peristoom, mondrand of mondbeslag is de rand van een bekervormige structuur, zoals van een sporenkapsel van een mos, een rand van een mondopening bij een slakkenhuis of de rand van de beker van bekerplanten zoals Nepenthes spp..

Bron: Peristoom. (2023, februari 24). Wikipedia, de vrije encyclopedie. Opgehaald 13:40, november 21, 2023 van https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Peristoom&oldid=63877243.

Petgaten of trekgaten komen voor in het veenlandschap, ze hebben daar vaak grote veenplassen gevormd. Deze plassen worden, voor zover niet drooggelegd, dikwijls beheerd als recreatie- of natuurgebied.

De gaten zijn ontstaan door het uitbaggeren van veen, de zogenaamde natte vervening. Dit uitbaggeren van veen, het trekken met de baggerbeugel, werd vanaf de 16e eeuw toegepast bij de winning van turf onder de grondwaterspiegel. Het uitgebaggerde veen werd op legakkers gedroogd waarna de turf kon worden gebruikt als brandstof. Veel grote plassen in veengebieden zijn ontstaan uit trekgaten doordat stormen de legakkers wegsloegen of doordat ook de legakkers werden weggebaggerd.

Bron: Petgat. (2018, juni 13). Wikipedia, de vrije encyclopedie. Opgehaald 17:21, november 14, 2024 van https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Petgat&oldid=51785797.

Het voedende stadium van een slijmzwam, bestaande uit een grote, meercellige protoplasmamassa zonder celwand maar met vele kernen. Het beweegt amoeboïdaal over organisch materiaal (zoals rottend hout en bladeren), neemt voedingsstoffen op en kan zich tot enorme oppervlakken uitbreiden. Bij gunstige omstandigheden vormt het plasmodium een vruchtlichaam dat sporen produceert.

De Pleistocene disctricten bestaan uit het Subcentreuroop district, het Kempens district, het Vlaams district , het Gelders district en het Drents district.

Bron: Floradistrict. (2023, mei 23). Wikipedia, de vrije encyclopedie. Opgehaald 18:23, november 16, 2023 van https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Floradistrict&oldid=64351176.

Polyandrie of veelmannerij is het hebben van meerdere mannetjes tegelijkertijd. Het is daardoor een vorm van polygamie.

Bron: Polyandrie. (2017, december 29). Wikipedia, de vrije encyclopedie. Opgehaald 20:26, december 29, 2017 van https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Polyandrie&oldid=50629525.

Een organisme dat polyfaag is, voedt zich met een grote verscheidenheid aan voedselbronnen. In het geval van insecten betekent dit dat ze niet afhankelijk zijn van één specifieke plantensoort, maar zich kunnen voeden met meerdere soorten planten.

Polygaam (bloemen met zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtsorganen en bloemen met alleen mannelijke of alleen vrouwelijke geslachtsorganen).

Achterste buikplaat van het borststuk en een onderdeel van het metasternum.

Bron: https://www.vlinderstichting.nl/libellen/alles-over-libellen/verklarende-woordenlijst/

Proboscis betekent letterlijk verlengde neus, maar niet bij alle betreffende diersoorten is het de neus die is verlengd. Bij veel geleedpotigen gaat het om de monddelen. De proboscis dient meestal om beter bij het voedsel te komen of het efficiënter op te nemen en wordt wel slurf of zuigsnuit genoemd.

Bij de geleedpotigen is de proboscis altijd een zuigend orgaan, veel soorten steken het in een plant of dier dat als voedsel dient en zuigen de sappen op. Vlinders zijn hierop een uitzondering, ze kunnen met de tere proboscis niet penetreren, maar alleen vloeistoffen als nectar opzuigen. Ook het set zuigende monddelen van zeespinnen wordt proboscis genoemd.

De procten zijn achterlijfaanhangsels bij de larven. Deze verschillen sterk van vorm tussen de juffers en de echte libellen. Bij de juffers zijn de procten bladvormig en dooraderd, deze dienen voor de voortbeweging en functioneren ook als uitwendige kieuwen. Bij de echte libellen bestaan de procten uit verharde punten. De procten zijn onderverdeeld in twee paraprocten, de buitenste en één epiproct, de middelste.

Bron: Vlinderstichting, 2022 https://www.vlinderstichting.nl/libellen/alles-over-libellen/verklarende-woordenlijst. Geraadpleegd 23 december 2022

Wanneer een libelleneitje uitkomt verschijnt eerst de zogenaamde prolarve: een klein wormachtig diertje dat nog omgeven is door de eihuid. Een prolarve verplaatst zich met spartelende bewegingen naar de plek waar de larve moet opgroeien: bijvoorbeeld van de plant waarin het eitje is afgezet naar het open water, of van de oever naar het water. Bij eitjes die los in het water zijn afgezet is deze fase dus al direct bereikt. Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming vervelt de prolarve en verschijnt het jonge larfje, dat zich vrij kan bewegen, kan eten en kan groeien.

Bron: https://www.vlinderstichting.nl/libellen/alles-over-libellen/levenscyclus3/

Het pronotum is bij insecten het rugschild van het eerste thoraxsegment, de prothorax. Het is bij veel insecten, zoals wantsen, kevers, kakkerlakken en oorwormen flink ontwikkeld en goed zichtbaar. Het wordt veelal ook als 'halsschild' aangeduid.

Bron: Pronotum. (2022, mei 31). Wikipedia, de vrije encyclopedie. Opgehaald 13:00, december 20, 2024 van https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Pronotum&oldid=62159373.

Pterostigma is letterlijk vertaald, vleugelvlek, ook wordt wel gebruikt de term tipvlekje. Het vlekje bevindt zich direct achter de voorrandader tegen de uiteinden van de vleugels aan. Het vult één ruimte (cel) tussen de aders en is bij nagenoeg alle Libellen niet dooraderd. 

Wanneer het pterostigma wel is dooraderd dan spreekt men van pseudo-pterostigma. Dit laatste treft men aan bij de familie van de beekjuffers. Per soort kan het tipvlekje verschillen in grootte, afhankelijk van de grootte van de cel (ruimte tussen de aders) en kleur. Men vermoed dat de aders die het Pterostigma omsluiten wat poreus zijn en zo bloed en ander vocht in de tussenliggende ruimte lekt. Hier hopen dan bloedlichaampjes, pigmenten en andere bestanddelen zich op, waardoor het Pterostigma kleur en gewicht krijgt. Dit laatste heeft effect, meer stabiliteit, bij het vliegen. Zie Anatomie van de libel.

Bron: https://www.vlinderstichting.nl/libellen/alles-over-libellen/verklarende-woordenlijst